Zaburzenia reaktywne

Grupa różnorodnych zaburzeń wywołanych sytuacją konfliktową przeżywaną jako uraz psychiczny i są reakcją organizmu na tę sytuację. Mniej głębokie zaburzenia mają postać krótkotrwałych epizodów o różnych objawach. Często są to stany dysfotyczne z działaniami agresywnymi (próby samobójcze, samookaleczenia) oraz pojawiające się objawy typowe dla nerwic. Głębsze zaburzenia mogą to być krótkotrwałe, gwałtowne wyładowania ruchowe lub emocjonalne (paniczna ucieczka, chaotyczne pobudzenie), albo znieruchomienie jako reakcja na ostry stres. Mogą to być również dłużej trwające i bardziej złożone zaburzenia adaptacyjne występujące w następstwie trudnych sytuacji życiowych (porzucenie, wdowieństwo, emigracja) lub poważnych zagrożeń (choroba, kalectwo, samotność). Często pojawiają się depresja, urojenia (fantazje podobne do urojeń) i omamy, zaburzenia aktywności. Mogą też mieć postać psychozy sytuacyjnej, stanowiącej rodzaj ucieczki w chorobę dla wrażliwej osobowości. Wszystkie zaburzenia reaktywne ustępują, wraz z ustąpieniem sytuacji. U osób o nieodpornej osobowości mogą się jednak powtarzać.

Prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń reaktywnych jest tym większe, im trudniejsza jest sytuacja i im mniej odporna jest osobowość chorego. Są sytuacje, na które reaguje niemal każdy (katastrofy, śmierć bliskich), ale są też takie, na które reaguje wielu (egzamin, więzienie) i są takie, na które reagują tylko jednostki (np. sprzeczka rodzinna).

W mniej głębokich stanach wystarczy krótki kontakt psychoterapeutyczny, czasem podanie leków uspokajających. W zaburzeniach głębszych farmakoterapia jest konieczna, a psychoterapia w trakcie trwania zaburzeń i po ich ustąpieniu.

 

 

 

Comments are closed.