Zaburzenia psychiczne

Podobnie jak i inne choroby są wyrazem utraty zdolności skutecznego regulowania przez organizm swych stosunków wewnętrznych i wymiany ze środowiskiem, sprowadzającej utratę równowagi do środowiska. Celom skutecznej regulacji służą liczne układy organizmu, działające za pośrednictwem różnych czynności (metabolicznych, hormonalnych, nerwowych, psychicznych), powiązanych ze sobą. W przypadku zaburzeń psychicznych zakłóceniu ulegają głównie czynności psychiczne, nawet wtedy, gdy przyczyna tych zakłóceń tkwi poza organizmem (reaktywne, organiczne).

Zaburzenia psychiczne wymagają kompetentnej pomocy ułatwiającej odzyskanie równowagi wewnętrznej i adaptacji społecznej. Od innych chorób różnią się objawami – sygnałem są tu zmienione stany psychiczne, znajdujące wyraz w wypowiedziach i zachowaniu. Inną ich cechą jest to, że ich przejawy wiążą się z niespełnieniem przez chorych ważnych oczekiwań społecznych. Budzi to sprzeciw i potępienie ze strony otoczenia, które nie jest w stanie uznać chorobową naturę niektórych zachowań i udzielić choremu pomocy.

W niektórych zaburzeniach (np. psychozach) zakłócenie równowagi staje się szczególnie głębokie i całościowe, co wiąże się ze zmniejszeniem zdolności do krytycznej oceny sytuacji. Mimo swej indywidualności sytuacje zaburzeń mają wiele cech wspólnych. Pojawiają się przeżycia nowe, nieoczekiwane i często niezwyczajne, a przeżyci dotychczasowe mogą wygasać lub tracić znaczenie. Zmienia się tematyka, koloryt i tempo przeżywania. Zmiana może zubożyć lub wzbogacić świat przeżyć, uporządkować go w odmienny sposób lub spowodować jego rozpad.

 

 

Comments are closed.