Zaburzenia nerwicowe

psychologia

Nerwice to przewlekłe zaburzenia spowodowane wzajemnym oddziaływaniem pojedynczych lub sumujących się urazów psychicznych i podatnej, wrażliwej osobowości. Taki przewlekły stan ujawnia się w postaci objawów nerwicowych oraz utrudnia osiągnięcie zadowalającego przystosowania życiowego. Wspólną cechą nerwic jest występowanie lęków, skupienie się na sobie, odczuwanie różnych dolegliwości cielesnych, silnie przeżywane cierpienie, nieumiejętność spostrzeżenia źródeł przeżywanych trudności. U niektórych chorych występują głównie objawy lękowe (nawracające epizody paniki lękowej), albo w inny sposób (fobie, natręctwa). U innych chorych pojawia się zaburzenie poczucia własnego „ja” ujawnione przez objawy dysocjacyjne lub depersonalizacyjne. U jeszcze innych ujawnia się hipochondria i jest najczęstszym sposobem manifestowania się nerwic np. nerwica serca, żołądka, zaburzenia seksualne. Zaburzenia nerwicowe trwają długo – tygodnie, lata, a okresy względnej poprawy nie są rzadkie.

Przyczyny występowania nerwic zależ od dwóch czynników – wrażliwej na urazy psychiczne osobowości i bodźców powodujących taki uraz.

Osobowość – histeryczna, niedojrzała, anankastyczna, lękliwa, zależna, zbyt słaba lub zbyt silna kontrola nad emocjami i potrzebami.

Uraz psychiczny nie musi być silny, wystarczy, by celnie trafił w nieodporne punkty osobowości.

Zasadniczą metodą leczenia jest psychoterapia, podtrzymująca zdolności adaptacyjne. Zastosowanie leków psychotropowych ma charakter jedynie pomocniczy.

 

 

 

 

Comments are closed.