Zaburzenia nerwicowe

Posted by: admin  :  Category: Zaburzenia nerwicowe

psychologia

Nerwice to przewlekłe zaburzenia spowodowane wzajemnym oddziaływaniem pojedynczych lub sumujących się urazów psychicznych i podatnej, wrażliwej osobowości. Taki przewlekły stan ujawnia się w postaci objawów nerwicowych oraz utrudnia osiągnięcie zadowalającego przystosowania życiowego. Wspólną cechą nerwic jest występowanie lęków, skupienie się na sobie, odczuwanie różnych dolegliwości cielesnych, silnie przeżywane cierpienie, nieumiejętność spostrzeżenia źródeł przeżywanych trudności. U niektórych chorych występują głównie objawy lękowe (nawracające epizody paniki lękowej), albo w inny sposób (fobie, natręctwa). U innych chorych pojawia się zaburzenie poczucia własnego „ja” ujawnione przez objawy dysocjacyjne lub depersonalizacyjne. U jeszcze innych ujawnia się hipochondria i jest najczęstszym sposobem manifestowania się nerwic np. nerwica serca, żołądka, zaburzenia seksualne. Zaburzenia nerwicowe trwają długo – tygodnie, lata, a okresy względnej poprawy nie są rzadkie.

Przyczyny występowania nerwic zależ od dwóch czynników – wrażliwej na urazy psychiczne osobowości i bodźców powodujących taki uraz.

Osobowość – histeryczna, niedojrzała, anankastyczna, lękliwa, zależna, zbyt słaba lub zbyt silna kontrola nad emocjami i potrzebami.

Uraz psychiczny nie musi być silny, wystarczy, by celnie trafił w nieodporne punkty osobowości.

Zasadniczą metodą leczenia jest psychoterapia, podtrzymująca zdolności adaptacyjne. Zastosowanie leków psychotropowych ma charakter jedynie pomocniczy.

 

 

 

 

Zaburzenia reaktywne

Posted by: admin  :  Category: Zaburzenia reaktywne

Grupa różnorodnych zaburzeń wywołanych sytuacją konfliktową przeżywaną jako uraz psychiczny i są reakcją organizmu na tę sytuację. Mniej głębokie zaburzenia mają postać krótkotrwałych epizodów o różnych objawach. Często są to stany dysfotyczne z działaniami agresywnymi (próby samobójcze, samookaleczenia) oraz pojawiające się objawy typowe dla nerwic. Głębsze zaburzenia mogą to być krótkotrwałe, gwałtowne wyładowania ruchowe lub emocjonalne (paniczna ucieczka, chaotyczne pobudzenie), albo znieruchomienie jako reakcja na ostry stres. Mogą to być również dłużej trwające i bardziej złożone zaburzenia adaptacyjne występujące w następstwie trudnych sytuacji życiowych (porzucenie, wdowieństwo, emigracja) lub poważnych zagrożeń (choroba, kalectwo, samotność). Często pojawiają się depresja, urojenia (fantazje podobne do urojeń) i omamy, zaburzenia aktywności. Mogą też mieć postać psychozy sytuacyjnej, stanowiącej rodzaj ucieczki w chorobę dla wrażliwej osobowości. Wszystkie zaburzenia reaktywne ustępują, wraz z ustąpieniem sytuacji. U osób o nieodpornej osobowości mogą się jednak powtarzać.

Prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń reaktywnych jest tym większe, im trudniejsza jest sytuacja i im mniej odporna jest osobowość chorego. Są sytuacje, na które reaguje niemal każdy (katastrofy, śmierć bliskich), ale są też takie, na które reaguje wielu (egzamin, więzienie) i są takie, na które reagują tylko jednostki (np. sprzeczka rodzinna).

W mniej głębokich stanach wystarczy krótki kontakt psychoterapeutyczny, czasem podanie leków uspokajających. W zaburzeniach głębszych farmakoterapia jest konieczna, a psychoterapia w trakcie trwania zaburzeń i po ich ustąpieniu.

 

 

 

Zaburzenia paranoiczne

Posted by: admin  :  Category: Zaburzenia paranoiczne

nerwicowe zaburzenia

Tę grupę zaburzeń, o niejasnych przyczynach, cechuje występowanie systemu urojeniowego. Występują objawy paranoiczne o różnej treści charakterystycznej dla poszczególnych chorych. Choroby te mają tendencję do przewlekłego przebiegu i postępującej rozbudowie urojeń. Działania oporne otoczenia bywają przyczyną wielu nieporozumień, zatargów i sporów. Mogą one być groźne dla otoczenia, jeśli chory przyjmuje w konflikcie postawę czynnie agresywną. Przyczyny mogą wskazywać na trudną sytuację, która inicjuje powstanie zaburzeń i stanowi o treści urojeń (doznana krzywda, niewydolność seksualna) lub specyficzne tło osobowości (np. nieufność, upór, zarozumiałość). Z czasem jednak zaburzenia są niezależne od sytuacji i utrzymują się po ich wygaśnięciu.  W niektórych wypadkach znaczenie mają czynniki dziedziczno-konstytucjonalne. Leczenie farmakologiczne często łagodzi objawy zaburzeń – zmniejsza napięcie, poprawia kontakt z otoczeniem, łagodzi drażliwość i agresywność. Duże znaczenie ma także psychoterapia.

Zaburzenia afektywne

Posted by: admin  :  Category: Zaburzenia afektywne

Tworzą grupę zaburzeń o niejasnych przyczynach. Pojawiają się głównie znacznymi wahaniami nastroju rzutującymi na całość przeżyć chorego. Pojawiają się zespoły depresyjne i maniakalne o charakterystycznym okresowym przebiegu, kiedy pojawiają się okresy pełnego powrotu do zdrowia. Częstość nawrotów bywa różna. U niektórych chorych występują tylko depresje (choroba jednobiegunowa), u innych występują okresy manii i depresji (choroba dwubiegunowa). Choroby afektywne zaczynają się najczęściej w czwartej  i piątej dekadzie życia. Przyczyny nie są znane, wysuwane są różne hipotezy:

Genetyczne – dziedziczenie w rodzinie, występuje częściej niż w całej populacji, które wynosi 0,5 %

Biologiczne – wskazują na rolę procesów biologicznych, rytmów biologicznych, równowagi wodno-elektrolitowej, hormonalnej

Osobowościowych – podkreślają znaczenie pewnych cech osobowości, ukształtowanych poprzednio m.in. wrażliwość na utratę bliskich osób, przedmiotów lub symboli, zbyt małej elastyczności norm, pesymistycznego obrazu świata i siebie

Środowiskowe – kładą nacisk na znaczenie czynników sytuacyjnych, wyzwalających zaburzenia m.in. utraty bliskich, zmiany środowiska lub sytuacji życiowej, chorób somatycznych, porażek i awansów.

W leczeniu podstawową rolę odgrywa farmakologia (leki przeciwdepresyjne, neuroleptyczne). W ostrym przebiegu wskazane jest profilaktyczne stosowanie soli litu, w wyjątkowych wypadkach stosowanie elektrowstrząsów. Psychoterapia służy jedynie podtrzymywaniu kontaktu z chorym. Leczenie musi brać pod uwagę tendencje samobójcze.

 

 

Zaburzenia schizofreniczne

Posted by: admin  :  Category: Zaburzenia schizofreniczne

psychologia

Grupa zaburzeń o niejasnych przyczynach, których wspólną cechą jest zakłócenie, a czasem rozbicie integralności przeżyć, wskutek czego tracą one swą wewnętrzną i wzajemną spójność oraz wzajemny związek z rzeczywistością.

Są to przeważnie zaburzenia paranoidalne o różnym nasileniu i odmianach. Rzadko dołączają się objawy depresyjne lub maniakalne. Choroba zaczyna się najczęściej w latach dwudziestych życia. Może przebiegać ostro lub przewlekle, zwykle jednak przebiega rzutami, rozdzielona okresami poprawy. Częstość i czas trwania takich nawrotów bywają różne i są trudne do przewidzenia. Przypuszczalnie decyduje o tym splot różnych uwarunkowań biologiczno-osobowościowych, a także środowiskowych.

Przyczyny nie są znane, ale badania trwają i można jedynie wymienić najważniejsze z wysuwanych hipotez: genetyczne, biologiczne, osobowościowe, środowiskowe.

Leczenie zaburzeń schizofrenicznych powinno być kompleksowe. W opanowaniu objawów podstawową rolę odgrywa leczenie farmakologiczne, w zapobieganiu nieprzystosowaniu życiowemu i eliminowaniu go – psychoterapia i oddziaływanie społeczne, wzmacnianie jego poczucia rzeczywistości, doświadczenie mu pozytywnych doświadczeń emocjonalnych. Ostre objawy leczone są zwykle w szpitalu. Po ich ustąpieniu chory kontynuuje leczenie w domu pod kierunkiem lekarza. Wielu chorych uzyskuje utraconą równowagę i przystosowanie życiowe, niektórzy żyją w zadowalający sposób – pracują, korzystając z pomocy bliskich.

 

 

Zespoły zaburzeń psychicznych II

Posted by: admin  :  Category: Zespoły zaburzeń psychicznych II

Zespół maniakalny – jest to jakby odwrócenie zespołu depresyjnego. Przejawia się znacznym podwyższeniem nastroju z wyższą oceną siebie i swego losu, przyspieszeniem tempa przeżyć, pobudzeniem, obecnością objawów somatycznych – skróceniem snu, wzmożeniem łaknienia i popędu seksualnego. Brak krytycyzmu i lekceważący stosunek do otoczenia bywają źródłem wielu konfliktów, na które chorzy mogą reagować gniewem, rozdrażnieniem. W nasilonej postaci zaburzeń postępowanie chorych staje się chaotyczne i bezproduktywne. Zespół trwa długo – tygodnie, miesiące. Ustępuje całkowicie.

Zespół natręctw – przejawia się występowaniem natrętnych myśli, czynności lub impulsów na tle charakterystycznych cech osobowości – silnego poczucia odpowiedzialności, skrupulatności, niepewności, skłonności do wahań i wątpliwości. Czasem natręctwom towarzyszą fobie. Często dołącza się obniżenie nastroju. Czynności natrętne mogą układać się w złożone rytuały i ceremonie chroniące przed występowanie nasilonego lęku. Zespół natręctw trwa długo często przewlekle.

Zespół splątania – dominuje tu przymglenie przytomności o wahającym się nasileniu. Zmienia ono tempo procesów psychicznych, dezorganizuje je, co przejawia się splątaniem myślenia. Chorzy nie orientują się w czasie i sytuacji, kontakt z nimi jest bardzo utrudniony, a ich zachowanie bezcelowe i niekonsekwentne. Mogą pojawiać się urojenia i omamy, różne zaburzenia nastroju i aktywności. Splątanie trwa zwykle dłużej – dni, tygodnie. Po przeminięciu pozostaje niepamięć okresu zaburzeń.

 

Zespół halucynozy

Posted by: admin  :  Category: Zespół halucynozy

Zespół halucynozy – przejawia się występowanie omamów słuchowych (głosy) o przykrej dla chorego treści: poleceń, niechętnych komentarzy, gróźb, wyzwisk. Nierzadkie są urojenia prześladowcze, lęk, obniżenie nastroju z tendencjami samobójczymi.

 

 

Zespół depresyjny (depresja)

Posted by: admin  :  Category: depresja

depresja

Zespół depresyjny (depresja) – dominują tu zaburzenia nastroju. Na typowy obraz depresji składają się: obniżenie nastroju z depresyjną oceną siebie, zahamowanie tempa życia (aktywności, myślenia), przeżywanie lęku, często niepokój ruchowy o różnym nasileniu, bóle głowy, osłabienie, ucisk w klatce piersiowej i brzuchu, krócenie i spłycenie snu, obniżenie łaknienia i popędu seksualnego. Ważnym składnikiem depresji są występujące czasem tendencje samobójcze, zagrażające życiu chorego. Typowy obraz depresji ulega zmianie, gdy jakaś grupa objawów zyskuje przewagę. Mogą to być: zahamowanie, pobudzenie, urojenia depresyjne. Depresje trwają zwykle długo – tygodnie, miesiące – ustępują całkowicie.

 

Zespoły zaburzeń psychicznych

Posted by: admin  :  Category: Zespoły zaburzeń psychicznych

Zespół amnestyczny – towarzyszy różnym uszkodzeniom okolic mózgu odpowiedzialnym za sprawność pamięci. Przejawia się „luka pamięciowa” obejmująca różne odcinki czasu, aż do chwili obecnej. Stare dobrze utrwalone wspomnienia chory odtwarza lepiej niż niedawne. Nie potrafi zapamiętać wydarzeń aktualnych. Bezkrytycyzm i dezorientacja sprzyjają powstawaniu konfabulacji. Chorzy tracą przystosowanie – są w różnym stopniu zagubieni, bezradni, niesamodzielni. Niekiedy zespół ten cofa się, częściej jednak jest zaburzeniem trwałym.

 

Prawidłowe czynności psychiczne i ich zaburzenia II

Posted by: admin  :  Category: Prawidłowe czynności psychiczne i ich zaburzenia II

Stan przytomności to stan optymalnej aktywności mózgu. Jego zakłócenie przejawia się różnymi zaburzeniami o charakterze wyłączenia lub majaczenia, zamroczenia, splątania.

Osobowość to zespół istotnych właściwości psychicznych człowieka, nadających jego przeżyciom cech indywidualności i względnej stałości. Osobowość kształtuje się i rozwija w ciągu całego życia w wyniku wzajemnych oddziaływań wodzonych cech człowieka i nabytych przezeń doświadczeń i umiejętności. Każde zakłócenie zaburza osobowość, czemu przeciwstawia ona tzw. mechanizmy obronne. Ich rola nie we wszystkich zaburzeniach jest czytelna. Są zaburzenia polegające na nieprawidłowym ukształtowaniu się osobowości (encefalopatia, osobowość nieprawidłowa). Niektórym typom osobowości przypisuje się rozwój określonych zaburzeń. W wielu innych towarzyszy przemijająca lub utrwalająca się zmiana osobowości.